AFSCHEID
Afscheid van de normale dingen in het leven.
Het afscheid van: o, dat doe of kan ik wel even.
Van sommige dingen afscheid nemen doet zo'n pijn ,
er zijn dingen die niet meer mogelijk zijn.
Dit inleveren is steeds opnieuw een vorm van afscheid,
ik kon eerst wel, maar dat is nu verleden tijd.
De gevoelens van 't niet kunnen wil ik niet steeds wegstouwen,
maar er tranen om laten, er om durven rouwen.
Soms heb ik het gevoel in mijn tranen weg te zinken,
de moed op te geven en uiteindelijk te verdrinken.
Daarom vind ik het moeilijk erover te praten,
en mijn gevoelens ook echt los te laten.
Steeds opnieuw zoeken naar evenwicht. Dit kan niet, het doet pijn,
maar ook dit lukt wel (weer) dat is fijn!
Vasthouden en koesteren van die momenten van: het gaat nu goed!
Dat geeft me elke keer weer de nodige moed.
Maar ook tranen laten komen bij een afscheid, heel bewust,
dat geeft later ontspanning en uiteindelijk rust.
Men zegt ook: 'Je moet soms door een tranendal,
voordat je er een plaatsje in je leven voor vinden zal'.
Door steeds mijn emoties weg te slikken,
loop ik het gevaar erin te stikken.
Verdrietig zijn, maar niet altijd blijven,
dat helpt me om niet heel ver van mezelf weg te drijven.
Want toch zijn er altijd wel dingen positief,
en daarom heb ik het leven lief.
Elke dag is er wel één ding de moeite waard in mijn leven
dat me boven mijn verdriet uit weer nieuwe kracht kan geven.