GRENZEN IN MIJN RUIMTE
Het leven ontvouwt zich
het ligt ook voor mij weer open
ik klamp me eraan vast
door te blijven hopen.
Ik voel dat het dichtbij is
ik wil het aanraken, omvatten,
ik reik en reik en reik....en reik
net niet, weer een illusie die uiteen zal spatten?
Ik draai me om en reik
zoek naar andere dingen om te leven
voel een houvast
door wat anderen me kunnen geven.
Handen en voeten gestrekt
net niet boven mijn kracht
voel, met verwondering
want het is dichterbij dan ik dacht.
Ik laat mijn handen zakken
kijk met mijn ogen in het rond
zie een bewegende vorm
waar ik zowel houvast
als teleurstelling ondervond.
Ik ga erbij zitten
maak me bewust klein
omdat ik even niet wil weten
waar mijn grenzen wel en niet zullen zijn.
Ik hoop in mijn ruimte
op mijn manier te leven
met mijn grenzen
die mijn lichaam me hebben gegeven.
Ik wanhoop in mijn ruimte
om zo beperkt te moeten zijn
zo onrechtvaardig, die grenzen
mijn wil is zo groot
maar mijn kunnen vaak zo klein