TOCH ALLEEN
Zullen we samen praten
over onze zorgen en ons verdriet
jij kunt me begrijpen
veroordeelt me niet.
In de grote wereld daar voel ik me soms klein
omdat ik vaak bemerk
dat zieke mensen er niet mogen zijn.
Durf ik jou te vertellen
dat dit soms ook voor mezelf telt
ik wil je even niet: jij lijf
die me zovaak kwelt
....... Kan je me helpen
dat ik de feiten moet accepteren
vanuit ook jouw ervaring
me dit te kunnen leren,
wetend dat het langzaam
maar toch gaat groeien
zoeken naar evenwicht
waar ik nog flink mee moet stoeien.
Zullen we samen delen
de overwinningen in de strijd
maar ook ons vertrouwen
al kost het meer tijd.
Tranen zullen stromen
maar sla een arm om me heen
als ik van dingen afscheid moet nemen
laat me dan niet alleen.
Durf ik je te laten weten
hoe dingen voor mij voelen
hoe woorden overkomen
die 'ze' zo goed bedoelen
hoe ziek-zijn niet voorbij gaat
maar wel veranderingen geven
waar ik steeds opnieuw
mee moet leren leven
Voel jij zoals ik het voel
mijn angsten verdriet en pijn?
of moet ik onder ogen zien
dat ieder hiermee toch alleen zal zijn.
Mijn gevoelens zijn de jouwe niet
je kijkt er enkel tegenaan
ik ervaar, beleef, doorleef het
en zal er alleen mee door moeten gaan.
Maar wil je me beloven
mij de hand te reiken
als ik het gevoel hebt
onder mijn last te bezwijken.
Heb geduld met me
als het voelt dat iedereen me heeft verlaten
als ik mijn hoofd weer op zal heffen
krijg ik je vast weer in de gaten.
Zowel ik, als jij, als anderen
Moeten door, ondanks de zorg, verdriet en pijn.
Veel kunnen we erover praten
Maar bij sommige dingen in het leven
Zullen we ontdekken
Toch alleen te zijn.