HELAAS, EEN ACHTERUITGANG, OF...
Al vertrouw ik mijn lichaam, soms lijkt het de weg kwijt te zijn. Mijn voedingsbasis
is
nu niet stabiel meer.
Door de achteruitgang van mijn gezondheid ben ik voor een dilemma komen te staan.
Ik kon ervoor kiezen een willoos slachtoffer zijn van de situatie en afwachten
wat er gaat gebeuren. Maar dat geeft alleen maar grote angst en onzekerheid.
Die heb ik al genoeg gehad. Daarin wil ik niet meer terugvallen.
Het kan ook anders, en dat is de moeite waard. Dat heb ik ontdekt.
Ik heb een gevoel van machteloosheid van me afgeschud!
Mijn gezondheid is helaas erg achteruit gegaan, dat heb ik moeten erkennen voor
mezelf. Deze erkenning was de eerste stap in mijn proces om de zaken in eigen
hand te houden. Die achteruitgang met zijn symptomen was wel erg herkenbaar
van een eerdere periode waarin ik heel erg ziek ben geweest. Dit maakte me weer
bezorgd en bang. Ik voelde mezelf weer afglijden alsof mijn gezondheid als water
tussen mijn vingers weg zou glippen..terwijl ik machteloos toekijk...Maar ik
heb dat kunnen ombuigen.
Toch, het feit dat artsen me niet op mijn woord geloofden, is erg moeilijk
voor me geweest en speelde nu in 2007 ook weer mee.. Ik ging erg twijfelen aan
mezelf.
Ik had weinig vertrouwen in mijn mogelijkheden om wel gehoord te worden.
Ik kwam alleen nog bij artsen met echt duidelijke klachten of een kleine verwonding.
Jarenlang heb ik ze niet verteld hoe mijn leven er echt uitziet, elke dag weer
opnieuw. Ook niet tegen mijn huisarts in mijn nieuwe woonplaats. Maar toen het
in 2007 steeds verder mis ging en het verloop van de klachten wel erg overeen
kwamen met een eerdere periode in mijn leven moest ik wel.
Maar ik durfde niet.
Dit was om twee redenen.
Waarom zouden ze me nu wél geloven? Hoe kan ik ze duidelijk maken dat
ze echt naar mij moeten luisteren, hoe vreemd mijn verhaal ook is? Ik werd door
twijfels overvallen en wilde zover gaan dat ze “me dan maar moeten opnemen
zodat ze met eigen ogen zien dat het niet gaat. Als ze toch niet willen geloven…”
Ik heb eerst een aantal gesprekken gehad met een psycholoog die me liet zien
dat ik nu een volwassen vrouw ben en geen verlegen tiener.
Ik ben geen willoos slachtoffer van de situatie meer, ik heb het heft zelf in
handen.
Dit is eigenlijk de kern van mijn boek. Het is een leerproces om nog
beter met je ziek zijn om te kunnen gaan.
Ik heb vroeger beslissingen genomen, die ik later heb betreurd. Maar dat was
toen.
Voordat ik verdere onderzoeken aankon moest ik een enorme angst overwinnen.
Dit was de tweede reden waarom ik niet durfde.
Ik had een fobische angst voor het ziekenhuis. Ik ben namelijk ooit hard weggelopen,
in paniek het ziekenhuis uit gegaan en de deur jaren lang dicht gehouden.
Natuurlijk is dat niet slim geweest.
Maar het had zijn redenen. Ik moest een trauma verwerken, dan pas kon ik verder.
Maar toen was ik daar nog niet toe in staat. Ik was blijkbaar nog te jong daarvoor.
Maar nu ben ik ervoor gegaan. Ik wilde verder.
Ik heb aan mijn huisarts verteld dat ik heel erg bang was, maar wel echt een
verwijskaart wilde ondanks mijn angst. Ondertussen kreeg ik begeleiding van
een psycholoog, die me door gesprekken de noodzaak heeft laten zien om terug
te gaan. De traumatische beelden van de intensive care in het ziekenhuis kwamen
naar boven terwijl ik in het ziekenhuis was voor een onderzoek. Ik heb snel
daarna samen met de psycholoog de beelden opgeroepen, mijn angst en verbijstering
doorleefd en verwerkt via EMDR sessies. Ik heb hier een bijzondere ondersteuning
gehad van mijn psycholoog.
Nu na deze verwerking van mijn trauma kon ik verder, echt voor mijzelf. Zonder
de
last van toen erbij. Zonder die beklemmende angst
(gedicht). Die had ik overwonnen.
En door een wel heel zware ervaring, nog zo recent in het ziekenhuis opgedaan,
weet ik dat het echt kan.
Je kan je fobie te lijf gaan, je trauma’s verwerken en in het hier en
nu onderzoeken ondergaan en van daaruit je grenzen bepalen.
Niet de grenzen van toen. Maar die van nu in een nieuwe situatie.
Wat een opluchting. Ja zo’n veerkracht heeft een mens dus! Ik heb over
deze gebeurtenis geschreven in mijn dagboek en delen ervan lees je ook in mijn
boek.
In sommige opzichten is er dus niet alleen achteruitgang, maar heb ik ook een enorme vooruitgang geboekt. Ik heb mijn angst voor ziekenhuizen onder ogen durven zien en ervoor gezorgd dat deze geschiedenis niet op dezelfde manier herschreven hoefde te worden als toen, in machteloze, woordeloze of willoze zinnen. Wat een overwinning en wat een groots resultaat terwijl ik nog steeds niet wist wat de diagnose zou zijn en of hij echt gesteld kon worden!
Maar eerst wil ik nog vertellen over de omgeving in relatie tot chronisch ziek zijn