DE OMGEVING
Chronisch ziek zijn heeft iets engs voor anderen, er moet toch iets aan gedaan
kunnen worden. Er moet toch een oorzaak zijn..
En ja hoor, mensen denken met me mee, De ene op deze en de andere op weer een
andere manier. Maar hoe scheidt je nu het kaf van het koren om zo maar te zeggen?
Ik ben ook wel eens volledig ontgoocheld en verbijsterd achtergebleven door
oordelen en verkeerde conclusies.
Mensen hebben soms de meest (voor mij) vreemde invulling over mijn gezondheid
en de oorzaak ervan. Maar ook steeds weer adviseren ze bepaalde therapieën
en diëten, pilletjes... ik heb er al zoveel gehad, adviezen.
Maar ik ga er bijna niet op in. Toch, het blijft zo moeilijk want stel je voor
dat het wel helpt, dat ze wel gelijk hebben. En daarbij bieden ze toch hun hulp,
diensten aan. Als ik weiger dan moet ik het zelf maar uitzoeken maar dan blijf
ik ziek, of in ieder geval doormodderen.
tja, dan heb ik mijn gezondheid zoals het nu is zelf in de hand, denk ik dan.
Ik word er onzeker van, merk ik. Ik vind het moeilijk om op mijn eigen intuïtie
te blijven vertrouwen.
Ik ben erg wantrouwend geworden en soms ben ik wel eens doorgeslagen om maar
een stukje begrip te krijgen van de ander door uitleggen, verdedigen, smeken.
En soms trek ik me terug, in onmacht.
Ik weet het gewoon niet uit te leggen maar hoe zij het invullen klopt gewoon
niet. Ik ken mijn eigen waarheid het beste. En ik heb al ervaring genoeg gehad
door vooropgezette meningen en daarbij behorende ellende nadat ik ze toch een
kans heb gegeven.
Vooral bij artsen was dit zo
Mijn keuze van vrienden nu;
Ik heb maar een paar echte vrienden in mijn leven gehad. En nu haal ik vreugde,
voldoening en kracht uit weer enkele andere contacten daarbij. Deze zijn ontstaan
in een ander deel van mijn leven, vooral doordat ik mensen leerde kennen die
vrienden van mijn man waren.
Sommigen kunnen ook maar heel beperkt functioneren in de maatschappij. Dit geeft
dan een gevoel van saamhorigheid.
Bij mijn vrienden ontstaan hele goede gesprekken. Ik vind het moeilijk mij bezig
te houden met het doorsnee dagelijkse leven. Mijn leven is zo anders. Wat weet
ik ervan wat het betekent om alle dagen naar je baas te gaan of volop klantencontacten
te hebben. Daar sta ik ver buiten. Ik houd me meer bezig met levensvragen of
andere onderwerpen die voor mij echt inhoud hebben. Ook praat ik graag over
geloofszaken. Je kunt lang niet met iedereen zulke gesprekken voeren. Dit bepaalt
mede de keuze van mijn vrienden.
De behoefte aan delen met vrienden of in de omgeving, soms zelfs met mensen
op
een forum of een patiëntenvereniging, kan best groot zijn.
Maar toch heb ik gemerkt dat je met je probleem alleen staat. Ze zijn bereid
te luisteren, zeker vrienden kunnen je een hart onder de riem steken, je troosten
en aanmoedigen. Maar echt invoelen hoe dagelijks je strijd is weten ze niet.
Het is nu eenmaal een proces waar je doorheen moet. Maar op die manier
kan je ook groeien, sta je op jezelf. Ik heb dan onder woorden weten te
brengen in een gedicht toch alleen.
(gedicht)
En nu? Hoe is het nu met me, na al die onderzoeken? Lees maar verder of er eindelijk antwoorden gevonden zijn.