EEN ZIEK LIJF
Iets in mijn lijf zit fout, gaat fout, mijn hele leven al.
Toen ik in 2006 mijn verhaal begon op te schrijven was nog niet duidelijk wat ik mankeerde. Op dit moment (2008) zit ik nog in de medische molen. Wat daar de uitkomst van zal zijn is nu nog onbekend. Misschien komt er meer duidelijkheid bij het afronden van dit document.
Nog steeds zijn er zoveel vragen over mijn lichaam. Sommige aandoeningen
hebben ze door onderzoeken in het verleden uit kunnen sluiten. Dus ik weet
inmiddels wat ik niet heb, maar nog niet wat ik wel heb. Er is geen sprake
van de ziekte van Crohn of een glutenallergie. Ook is er geen afwijking
gevonden aan mijn gal of galblaas. En natuurlijk wordt ook bij vage klachten
de psychische kant van de mens meegenomen. Maar hoe dan ook, iets functioneert
er niet, iets in mijn systeem gaat fout. Maar wat? Mijn lichaam reageert
vreemd op eten, echt bijna al het eten geeft klachten als buikpijn, jeuk,
vermoeidheid en soms houd ik het eten gewoon niet binnen. Soms is er een
zeker evenwicht maar soms is het evenwicht weer ver te zoeken.
Ik ga ten aanzien van mijn lijf van het volgende uit: We hebben een lichaam en een geest. Zij werken samen, versterken elkaar én ondermijnen elkaar. Deze wisselwerking tussen lichaam en geest heeft mij beïnvloed als totaal persoon en doet dat nog steeds.
Als er iets fouts zit in je lichaam geeft dat veel emoties. Mijn lijf laat me mijn leven lang al in de steek, mijn lijf is erg onbetrouwbaar. Die onbetrouwbaarheid geeft me angst. Ook zit er veel verdriet omdat ik door mijn probleem soms genoodzaakt ben verstandige beslissingen te nemen. Vaak druisen die in tegen mijn gevoel.
Mijn chronisch ziek zijn heeft me ook gevormd. Mijn kijk op het leven,
mijn kijk op artsen, mijn kijk op vrienden en mijn omgeving is daardoor
misschien anders dan bij andere gezonde mensen. Velen denken er niet bij
na. Hun lichaam werkt gewoon naar behoren. Ze lopen veel minder snel tegen
hun grenzen aan. Toch heeft mijn leven zoals het voor mij nu is zeker
bijgedragen tot mijn psychische ontwikkeling en groei. Schrijven is een
van de manieren die ik gebruik om een evenwicht te zoeken en soms te vinden.
Soms bevind ik me in drijfzand en soms sta ik weer op vaste bodem.
Vallen
en steeds weer opstaan bepaalt mijn leven.
Door het lezen van de levensverhalen van de anderen kreeg ik inzicht,
troost en herkenning. Ik ben niet de enige. Er zijn zoveel anderen die
worstelen en toch
overeind blijven staan. Soms gebukt onder een zware last maar toch staan
ze nog in hun manier in het leven. Dit helpt mij door een
moeilijke dag heen.
Dit is een reden waarom ik mijn verhaal opgeschreven heb. Deze site is
bedoeld om je een stukje mee te nemen in mijn verhaal. Als het je boeit
kun je mijn boek
Veer-Krachtig
aanschaffen. Voluit leven met deze of een andere beperking is een uitdaging
en een levenskunst. Ik probeer me die kunst eigen te maken, dag voor dag.
Want dat vooral is belangrijk voor mij, dag voor dag leven met mijn chronische
aandoening.
Ik neem je nu mee naar zomaar een avond in 1992