EEN ZIEK LIJF - AVOND
Ik woon op mezelf, eindelijk lukt het me om een beetje voor mezelf te
zorgen.
Ik kan tussen de 2 en 4 uur op zijn zonder me al te ziek te voelen. Het
is donker,
ik kan niet slapen, te veel pijn...
Ik zit op de vensterbank, het raam staat op een kier, en ik voel
de nachtbries zachtjes over mijn gezicht gaan.
Muziek op de achtergrond. Ik kijk naar de hemel, het is een heldere nacht,
ik zie de sterren en een stralend maan.
Verdriet kruipt maar boven, machteloos voel ik heel even mijn lichaam,
even ben ik me ervan bewust. Mijn huid staat in brand van de jeuk,
mijn buik is opgezet en pijnlijk. Ik voel me zo beroerd, nu. Ik weet,
morgen is het weer gezakt, de pijn is dan te doen, misschien heb ik iets
minder last van mijn spieren.
Ook weet ik dat morgen na het eten, die ellende weer begint, opnieuw,
steeds opnieuw, na het eten van een maaltijd. Langzaam kruipt het door
mijn lichaam
totdat ik alleen maar….
Er valt een traan op mijn gezicht, ik kijk naar de sterren omhoog, oh
God....
Waarom is eten zo vijandig voor mijn lichaam? Wat gaat er toch mis?
Waarom word ik er zo ziek van elke dag weer opnieuw?
De maan verdwijnt achter de wolken, ik zie nog net een randje.
Daarna is het echt donker en ga ik naar mijn bed terug.
EEN ZIEK LIJF
Mijn hele leven lang is eten iets vijandigs voor mijn lichaam,
heel langzaam is dat verergerd, zoals een olievlek die zich uitspreidt,
totdat ik de meest vreemde reacties kreeg van eten.
Ik werd ziek, ik bleef ziek en het ging van kwaad tot erger.
Natuurlijk ben ik blijven eten, er is immers geen ander alternatief?
Toch is het zo dubbel en tegenstrijdig. Ik kon stoppen met eten en het
leven verliezen. Ik ben doorgegaan met eten en heb de pijn en andere klachten
verduurd.
Ik was psychisch sterk genoeg om ervoor te kiezen elke dag opnieuw in
die hel te stappen, door te blijven eten. Eten werd, zoals mijn psycholoog
zei: Russische roulette.
« vorige pagina | volgende pagina »