EN NU?
Voordat ik naar het ziekenhuis ging in 2007 had ik al een hele anamnese geschreven
op papier. Dat word ook aangeraden als je voor het eerst bij een specialist komt.
Ook word er aangeraden dat je een vertrouwd persoon meeneemt. Niet alleen komen!
Die voorbereiding was erg belangrijk voor me geweest. Om het stuur in handen te
houden. Natuurlijk was er te weinig tijd voor om mijn hele verhaal te vertellen,
maar al mijn aantekeningen, mijn algemene ziektegeschiedenis maar ook het verloop
van matig tot erg ziek staan op papier en zijn nu een onderdeel van mijn dossier.
Zelfs heel vervelende onderzoeken hebben me iets geleerd. Ik heb het één
en ander geschreven in mijn dagboek. Een uitgebreid verslag vind je daarover terug
in mijn boek.
Ik heb ervaren wat er voor nodig is om grenzen te kunnen verleggen. Vooral als
onderzoeken onverwachts zo vreselijk zwaar werden doordat het niet echt lekker
ging. Ik weet nu dat ik mezelf niet als een willoos slachtoffer hoef te voelen
in handen van artsen. Dit is heel belangrijk voor mij geweest om definitief af
te rekenen met mijn fobische angst en mijn negatieve kijk op artsen.
Want dat is bij mij vaak een breekpunt: niet geloofd worden, niet serieus genomen,
niet echt luisteren, zij op hun hoge zetel "der wijsheid" en ik maar
tegen ze opzien, ‘ergens op een klein krukje bij hun voeten’.
Dat station ben ik duidelijk gepasseerd nu. Ik heb de regie in eigen handen en
laat die ook niet los.
En dan de uitslag:
Er zijn 2 mogelijkheden volgens de specialist die me als laatste heeft laten
onderzoeken in het AZU. (Academisch Ziekenhuis Utrecht)
De klachten kunnen veroorzaakt zijn door een hyper sensitieve darm(wand).
Er kan toch ook sprake van een allergie zijn, of beide.
Maar mijn dossier is nog niet gesloten (april 2008) en mogelijk kan er toch
nog meer boven water komen door een andere specialist.
De eerste mogelijkheid is me zo uitgelegd:
Vanaf je geboorte kan je dus een heel gevoelige darm(wand) hebben,
Niet zozeer door stress, ook al heeft dat zeker invloed op de darmen natuurlijk,
maar doordat er een verkeerde aansturing is.
Door die extreme gevoeligheid reageert de darm op alles. Hierdoor komt het dat
de slijmvliezen in de darm opzetten, omdat ze steeds geïrriteerd raken.
Als de aansturing al niet goed is kan het zijn dat je gewoon te weinig op kunt
nemen vanuit de darmen ik het bloed en de rest van je lichaam. Er komen daardoor
tekorten met als gevolg vermoeidheid, spierkrachtverlies enz. zo erg dat je
niet meer gewoon kunt functioneren als ieder ander. Zo is me verder verteld
door anderen met
soortgelijk probleem.
Het wordt in de volksmond prikkelbare darm syndroom (PDS) genoemd. Maar dit
is een heel breed begrip en er zijn veel varianten in.
Maar wat ik gelezen heb op de site van de maag lever en darmstichting kan het
dus klachten geven zoals spasmen, te veel of te harde samentrekkingen van de
darm, maar dus ook een overreactie van de darmwand op voeding. Dit laatste kan
dus bij mij het geval zijn.
Maar ook een allergie kan deze klachten (mede) veroorzaken. Dat zou nog uitgezocht
moeten worden.. Ik sta op dit moment (april 2008) op de wachtlijst voor een
onderzoek bij een allergoloog.
Toch is dit maar een deel van het verhaal, volgens mij. Er zijn een aantal klachten die ik hier niet mee kan rijmen. Daar krijg ik ook verder geen antwoord op omdat er op dit moment geen aanleiding is om verder te onderzoeken. Maar in de loop de jaren heb ik samen met mijn voedingsdeskundige mijn waarheid gekregen. Of het ook dé waarheid is, weet ik niet. Ik vraag me af of reguliere artsen dit ook zo kunnen zien, maar voor mij geeft het een verklaring van al mijn klachten. En nog belangrijker, zo kan ik ermee verder in mijn leven. Ik wil daarom dit document beëindigen met: Mijn waarheid..en ermee verder.