MIJN WAARHEID EN ERMEE VERDER
Iris (in mijn boek schrijf ik hier meer over, ze is mijn voedingsdeskundige die op mijn pad is gekomen) en ik hebben één ding gemeen wat onze geschiedenis betreft.
Ze is een kind met een resusfactor en bij de geboorte is ze a.h.w. vergiftigd
door het bloed van haar moeder.
Bij mijn geboorte heb ik een andere vergiftiging opgelopen doordat ik in het
vruchtwater gepoept heb en dit binnen heb gekregen. Dat kan wel eens de oorzaak
van alle ellende zijn. Nu is het zo, dat als het kindje bij de geboorte deze vergiftiging
oploopt je direct naar het ziekenhuis moet voor medische zorg,
omdat het schadelijk is. Dit is dus bij mij niet gebeurd en het heeft mij de
eerst dagen
bijna mijn leven gekost. Er kwam langzaam herstel maar het kwaad was al geschied.
Mijn lichaam heeft haar grens heel ergens anders liggen dan
die bij anderen ligt.
Wat voor een ander bijvoorbeeld 100% is, is voor mij 70% of 80%.
Meer is er niet. Ik kom dus altijd te kort maar als ik mijn leven erbij aanpas..
Als ik rust voor het eten bijvoorbeeld, red ik het. Dan heeft mijn lichaam voldoende energie om te verteren en zijn mijn klachten ook minder. Ik kan dan niet voluit maar toch
redelijk functioneren.
Ik hou me maar aan de waarheid van mijzelf en vooral de uitleg die Iris me
over mijzelf heeft gegeven. Ik weet zeker dat mijn basisdieet dat ik nu weer
volg mij weer op
lange termijn op de been helpt. In mijn boek vind je mijn basisdieet beschreven als een voorwaarde om te blijven eten. Ook schrijf ik meer over de gedachtegang van Iris over mijn gezondheid. Heel recent is bij haar aangetoond dat haar waarheid en dus ook die van mij kan kloppen. Dit geeft voor mij onverwachte mogelijkheden om ook
het bewijs boven tafel te krijgen. Gelukkig is mijn dossier nog niet gesloten.
Een andere belangrijke oorzaak is dat Iris en ik beide hoog sensitief zijn.
Dat is dus in het lichaam en ook in de geest zo. Ik ben er van overtuigd en
Iris met mij, dat wij een totaal anders werkend zenuwstelsel hebben waardoor
pijn, sfeer, geluid, enz nou ja alles anders verwerkt word dan bij niet zo sensitieve
mensen. Ik noem het maar fijnbesnaard en we reageren daarom veel sneller op
prikkels.
In deze context kan ik het met de artsen en hun diagnose eens zijn. Maar ook
dit is alleen mijn waarheid, dat hoogsensitieve mensen een anders werkend zenuwstelsel
hebben en velen zullen dit niet met me delen.
Ik heb hier ook met mijn psycholoog over gesproken. Ik kon hem vertellen
wat mijn waarheid is en ook al is het niet de waarheid volgens algemene
normen,
dan weet ik
nu dat ik met mijn waarheid zelf verder kan. En hier gaat het ook
om in mijn leven.
Als ik denk aan MIJN waarheid dat hoeft die dus niet DE waarheid te zijn.
Misschien weet ik nooit DE waarheid over mijzelf of zit het er overal
ergens tussenin.
Waarom ik bovenstaande als mijn waarheid zie is omdat ik het logisch vind.
Een oorzaak en de gevolgen die ik zo ervaar, mijn leven lang al. Ik ben
wat dat betreft de ervaringsdeskundige. Misschien lezen anderen het en
denken: wat een onzin. Dat mag. Ze mogen ook daarmee komen en het tegendeel
bewijzen.
Maar met mijn waarheid kan ik leven. Ik kan rust vinden in mijn bestaan
zo.
Ik kan begrijpen waarom het een en ander bij mij zo werkt en vaak kan
ik mijn grenzen aanvaarden en ook de gevolgen die het heeft op mijn leven.
Ik heb mijn waarheid nodig om mijn situatie tastbaar, en ook hanteerbaar
te maken en plaats te kunnen geven aan alle emoties die ik erbij voel.
Dat is de waarde van MIJN waarheid.
Misschien doe ik me nu enorm tekort. Toch is het voor mij acceptabel en daarmee
kan ik ondanks mijn verdriet, wanhoop, pijn ...verder groeien.
Ik sta voor mijzelf.
Mijn eindconclusie in mijn boek is dan ook:
Ik heb dit hele proces nodig gehad om te groeien,
om mijzelf te vinden,
om ook van mezelf te mogen bestaan zoals ik ben.
Heb ik ooit echt kunnen zeggen:” ik hou van mij”?
Lichaam en geest,
Het kind en de volwassen Tabitha,
ze vloeien nu samen tot één geheel
en we gaan samen verder.
Veer-Krachtig (gedicht) verder.