HET IS... niet te ontkennen
Het is..
In de loop van de tijd heb ik steeds weer opnieuw geprobeerd een evenwicht te
vinden.
Ik heb gedaan wat ik dacht dat en voor mij en voor mijn lijf goed was. Ik heb
mijn lijf ondersteund met goede voedingsstoffen en er goed voor gezorgd.
Ik heb geprobeerd er vriendschap mee te sluiten. Ook heb ik zelf hulp gezocht
om het psychisch aan te kunnen, want de feiten zijn er, maar ook mijn gevoelens,
soms gevoelens die ik erg moeilijk vind.
Ikzelf en mijn lijf
Mijn lijf en ik, voor mij zijn het twee totaal verschillende dingen
mijn lijf………… en ik
terwijl het toch een eenheid moet vormen maar dat is zo moeilijk, soms.
Acceptatie vind in je hoofd plaats. Je kunt er niet omheen, je komt jezelf
tegen, al wil je het afsplitsen, dat lijf en ik, ieder een ander bestaan.
Dat splitsen dat heb ik ook gedaan, soms als lijfsbehoud om even te overleven.
Even me niet of nauwelijks bewust zijn van wat er in mijn lijf gebeurde na het
eten van een maaltijd. Of vooral ik een lange zware nacht door pijn en ander
ongemak. Maar toch is het niet dé manier. Het drijft mezelf uit elkaar
steeds verder van mijn innerlijk, dat is mijn ervaring.
Maar toch juist door het te splitsen ben ik in staat om met mijn emoties om
te gaan; verdriet, boosheid, machteloosheid en angst.
En ik geef vanuit mijzelf
mijn lijf kracht en probeer het te beschermen
(gedicht) goed voor haar te zijn.
IK WIL DIT LIJF NIET MEER
maar wat dan? ik weet het niet.Waarom die zachtheid? Waarom altijd maar weer begrip terwijl ik ziedend van woede ben omdat ik zelfs geen normaal leven kan hebben.
Wat onthutsend om dat nu zo te voelen
Boosheid is een van mijn emoties die ik moeilijk te hanteren vind. Want hoe kan je nu boos zijn op je eigen lichaam? Het is een frustrerende ervaring om van jongs af aan steeds zo beperkt te moeten leven. Voor mij is mijn boosheid heel reëel. Soms is mijn boosheid erg groot, soms minder. In mijn boek beschrijf ik een treffend voorbeeld dat met boosheid te maken heeft. En ook heb ik een boze brief (gedicht) naar mijzelf geschreven. Ik moest ergens mijn boosheid aan kwijt, maar dan op een veilige manier.
VERDRIET
Ook zit er veel verdriet omdat ik door mijn probleem soms genoodzaakt ben verstandige beslissingen te nemen. Vaak druisen die in tegen mijn gevoel.Jullie hebben daarover kunnen lezen in het deel over ons leven, De zo moeilijke beslissing om kinderloos te blijven. Maar verdriet voel ik ook bij achtuitgang van mijn gezondheid.
Elke dag dat het toch weer minder gaat voel ik me van binnen verdrietig.
Ik heb dan
zo het gevoel dat mijn leven stil staat, voorbij gaat, ongemerkt
als een nevel. Ach ik probeer positief te kijken naar wat ik nog kan,
maar toch geeft dat vaak geen voldoening, nu. Steeds weer loop ik tegen
mijn grenzen
(gedicht) aan. Ik ben in 2007 weer verder arbeidsongeschikt verklaard.
Ik weet, het is niet dat ikzelf afgekeurd ben, hooguit mijn lijf naar
algemeen geldende normen voor werk. Maar toch voel ik het zo en moet
ik kijken wat ik nu nog kan. Ik moet proberen weer mezelf op te beuren
en kijken naar mijn mogelijkheden, mijn kansen, mijn dromen. Door mijn
verdriet verder gaan, dag voor dag.
Ik heb dus heel wat te verwerken.
Ook dit is maar een klein stukje over het onderwerp HET IS. Voor mij zijn de scala van emoties soms verwarrend en moeilijk te begrijpen. In mijn boek staat hier meer over geschreven. Een bijzonder hoofdstuk vind ik het vermelden waard: Sterk zijn omdat het moet, met een voorbeeld dat je zeker zal aanspreken.