ONS LEVEN
Een partner
Het heeft lang geduurd, ik was rond de dertig toen ik een relatie eindelijk
aandurfde. Daarvoor had ik meestal het idee dat ik alleen maar een ander in
de weg zou zitten met mijn beperkingen. Dat ik voor een ander een meerwaarde
zou kunnen hebben, zo had ik het nooit gezien. Toch ben ik ook een gewoon mens
en bleef behoefte aan een relatie houden, aan thuiskomen bij een ander.
We hebben veel vertrouwen in elkaar gekregen en we durfden het samen aan. Voor
beiden betekende het toch wel een aanpassing, maar dan niet op een negatieve
manier.
Mijn beperkingen hoefden niet zijn beperkingen te worden, ook al ontkom je daar
nooit helemaal aan.
Voor manlief is het ook niet altijd gemakkelijk. Toen hij mij leerde kennen
zag hij iets in mij, dat voor hem reden genoeg was om het aan te durven. Ik
had dit nooit verwacht, dat er zo iets positiefs zou gebeuren in mijn leven.
Een van zijn allermooiste uitspraken is:
”Je bent meer dan een ziek lichaam, daarom durf ik met je verder”.
Zijn woorden gaven me echt zelfvertrouwen. Want zo is het ook. Ik heb bijvoorbeeld
een scherp denkvermogen, ik ben detailgericht, heb een groot inlevingsvermogen
en ben positief ingesteld. We zijn echte maatjes, we kunnen goed in discussie
met elkaar en verder loopt het wel. De ene keer wat moeilijker dan de andere
keer. Maar dat is geen punt. Dat geeft ons ruimte. Broodnodige ademruimte.
Een relatie aan durven gaan is spannend voor iedereen, maar zeker als je chronisch ziek bent. Ik ken nu de voor- en de nadelen. En mijn partner kent ze ook.
Samen erover praten is erg belangrijk. Of je partner vragen erover te lezen.
Het besef, dat mijn chronische ziek -zijn niet allesomvattend is, helpt me elke
dag weer zoeken naar een goed evenwicht.
Maar op een gegeven moment kwam er een hartstochtelijke verlangen
naar kinderen. Dat werd erg groot. Daar wil ik nog even verder over doorvertellen