ONS LEVEN
Intens verlangen
Jouw hoofdje steekt boven de lakens uit,
de zon schijnt zachtjes naar binnen.
Je rekt en strekt en gaapt nog wat,
klaar om de dag te beginnen.
Je badje is warm, je rompertje uit,
je kijkt nieuwsgierig in het rond.
En na het flesje en wat spelen is het uit met de pret.
Jij en je mama zijn moe,
jullie liggen samen in het grote bed.
Ik aanschouw het bij mijn buren,
of droom het in de stille nacht,
en mijn hart huilt.
Kinderen? een moeilijke keuze
Kinderen of toch kinderloos blijven, deze vraag houdt me nog steeds bezig.
Hoever ga ik om mijn wens toch vervuld te krijgen? In mijn hoofd gaat die discussie
zo: Ik ben vanaf mijn geboorte chronisch ziek en functioneer maar heel beperkt.
Ik weet dat het het beste is, om geen kinderen te willen. Als er wel kinderen
zouden komen zou er geen goed evenwicht zijn, waardoor ons kind tekort zou komen.
En ik daardoor ook mezelf tekort zou doen.Alleen als ik dag en nacht 'een nanny'
beschikbaar zou hebben dan.. Maar is dat een basis voor die keuze, toch maar
een kind omdat mijn behoefte zo groot is, omdat mijn gevoel erom vraagt, buiten
alle verstandelijke overwegingen in? Dat zijn vragen die ik me serieus heb gesteld.
Ik ben door dat proces heen gegaan, samen met mijn man en we hebben ons
antwoord
hierop gevonden maar niet van harte. Het blijft een verscheurende
beslissing
tussen hart en verstand waar ik gevoelsmatig niet uit kan komen.
Ik weet niet of ik kinderen kan krijgen. Ik mag of kan het niet eens proberen. Dat vind ik moeilijk, voor mij is mijn kinderwens een heel natuurlijke behoefte die ik niet zomaar kan negeren. Steeds weer voel ik die leegte en die pijn.
Toch heeft mijn psycholoog mij laten zien dat de keuze voor wel of geen kinderen niet alleen te maken heeft met mijn niet goed functionerend lijf. Ook mijn normen en waarden hebben daar alles mee te maken. In mijn boek heb ik hier verder over geschreven. Voor mij waren deze moeilijke maar vooral verhelderende gesprekken heel belangrijk en als je zelf hier ook mee zit dan is dit hoofdstuk in mijn boek zeker de moeite waard.
Mijn kinderloosheid is een gevoelig onderwerp voor mij. Maar erkennen dat je
chronisch ziek bent is ook een emotioneel proces. HET
IS daar kan ik niet omheen